Zowel voor het inleveren als een bezoek aan de tentoonstelling is het Centrum voor de Kunsten geopend van:
Maandag tot en met donderdag van 09.00 - 12.00 en 13.00 - 16.00 en 19.00 - 20.30 uur, vrijdag van 09.00 - 12.00 en 13.00 - 15.00 uur.
Woensdag 30 maart wordt er gejureerd.
Zondag 3 april om 14.00 uur vindt de opening en prijsuitreiking plaats.
De winnende werken zijn gemaakt door
Toos van de Kasteele-Jorissen
Corine Notenboom
Clasien Uytde Haag
Zij zullen Roosendaal vertegenwoordigen bij de landelijke expositie in Apeldoorn.
Het werk van Corine Notenboom, winnaar.
De jury over het werk van Corine Notenboom:
'In het begin heeft de jury last van de tekst boven het schilderij, maar al gauw wordt de kleur van de tekst gekoppeld aan dezelfde rode kleur van de schoentjes, en dat zorgt ervoor dat het wel kan. De beeldtaal is expressionistisch, heldere kleuren, een anatomie die af en toe is verwrongen om de betekenis duidelijker te maken. De grote ogen, de vreemde plaatsing van het hoofd op de hals, de manier waarop het been van de man geknikt is. Anatomisch klopt er niets van, maar het past helemaal bij dit schilderij. Waar de schilder een meer impressionistische toets gebruikt (de hand van de man), gaat het schilderij wringen. Dat deel van het lichaam past opeens niet meer bij de gestileerde gezichten en ledematen. De lichamen zijn geschilderd in delicate tinten roze en oker. Ze contrasteren mooi met het koele blauw van de golven. Vrouwenharen die stromen van golven worden: dat is een goede vondst. De blauwe lippen van de man zijn raadselachtig. Ze lijken dat te versterken wat het hele schilderij uitstraalt: een man en een vrouw die heel intiem dicht bij elkaar zijn, maar de relatie wordt het tegendeel van een innige liefdesrelatie. Mooi dat de man, verstopt in de haren, een laurierkrans draagt. Een subtiele verwijzing naar de hoofdfiguur in de roman.'
Het werk van Toos van de Kasteele-Jorissen, winnaar.
De jury over het werk:
'Wat het eerst opvalt is de sfeer. Een beetje zwaar, donker, dreigend, zelfs wanhopig. Twee figuren die geïsoleerd in een grootse natuur zijn geplaatst. De kijker wordt op afstand gehouden. Tussen hem en de twee figuren groeien bergen warrig groen, vrij pasteus geschilderd. Het is ook onduidelijk of de twee silhouetten contact met elkaar zullen leggen, wat het gevoel van eenzaamheid versterkt. De natuur, het decor, overweldigt door de suggestie van diepte. De wolken, het land, alles lijkt naar achteren en het midden te stromen. De jury moet denken aan schilderijen van Edvard Munch. Dezelfde geladen sfeer. De techniek is boeiend. Er zijn geen duidelijke bladeren, takken en stengels geschilderd, en toch herken je de uitbundige plantengroei, geschilderd in een mooi doorwerkt en levendig palet. Dikke verf wordt afgewisseld door rustige, schrale vlakken, soms wordt er zelfs in de verf getekend. Dat alles staat in dienst van het gevoel van vervreemding, en dat is spannend.'
Het werk van Clasien Uytde Haag, winnaar.
De jury over het werk:
'Een prachtig voorbeeld van lekker schilderen. Aan de toets kun je zien dat de schilder de verf beheerst, het schilderen laat het zoeken en zwoegen achter zich. Schijnbaar eenvoudig wordt alles raak gesuggereerd, lichaam, licht op de rug, golf, opspattend schuim, de energie van de penseelstreek geeft ook energie aan het schilderij. Natuurlijk, er zijn hier en daar wat aanmerkingen, bijvoorbeeld over de anatomie van de man, vooral over de armen en handen. Maar de lof is veel groter, want deze manier van schilderen is moeilijk. De jury zou graag willen weten wat er zou gebeuren wanneer de schilder een groter doek had gebruikt: de maximale grootte van 1 x 1 meter. Dan zou het gebaar van de arm, de hand en het penseel nog meer ruimte krijgen. In eerste instantie lijkt de voorstelling heel eenvoudig: man, zee, golf. Het evenwicht tussen man en golf is best wel spannend. Weert hij met zijn hand de golf af? Is het een ontmoeting, een begroeting? Juist dat ongewisse past helemaal bij het tekstfragment.'
