Douwe Olthoff, winnaar van de Van Gogh Tekenprijs

Landelijke jury:

Een werk dat tegelijk krachtig en fluwelig is, dat monumentaal in z’n tonaliteit is en zo verstild en tegelijk vol van beweging; dat is het werk van Douwe Olthoff, die met zo weinig kleur zoveel kan zeggen. Hij heeft prachtige grijzen, zwarten en witten gebruikt. We herkennen de tin can uit het tekstfragment van Tommy Wieringa; het blik drijft eenzaam in het water. De golf is echter verbeeld als een plooi, als in een laken of een heuvellandschap. Door het blik wordt het echter water. Het werk is raadselachtig van beeld en is ook los van het thema het bekijken waard. Het werk heeft, aldus de jury, een dubbelzinnigheid in sfeer, het heeft zowel iets deprimerends, als iets lichtvoetigs door de lichtstrepen aan de einder.

Regionale jury Groningen:

Dit werk is vrijwel de enige tekening onder de inzendingen. Dat verbaast de jury, want tekenen is in de hedendaagse kunst erg ‘hot’. Art Amsterdam hing vol met tekeningen. Deze tekening ziet de jury als een schot in de roos: De maker heeft een klein onderdeel uit het tekstfragment gebruikt, namelijk de tin can, en deze in het dragende gedeelte van de tekst gepositioneerd. Dit is heel subtiel uitgevoerd. Het werk is rustig in opbouw, wel wat donker en massief, en in het water komt een golf aanwellen. Je wéét dat er iets met het blikje gaat gebeuren, maar welk effect het precies op het blikje zal hebben weet je niet. Die stille dreiging maakt het werk spannend. Je kunt spreken van een apocalyptische werking en dat is knap met een blikje in het water. Citaat van de jury: ‘Dit werk is helemaal van nu.' Voor een nog betere presentatie geeft de jury het advies dit werk in te lijsten in een lijst met vrijgemaakt profiel. Door het werk te verdiepen geef je het lucht en wordt het kijken ernaar nog aangenamer.

Kira Outembetova, winnaar van de Bibliotheekprijs

Landelijke jury:

‘Een té gek schilderij, dat tegen het cliché aanzit’, noemde de jury dit werk. Het werk is zowel klassiek als surrealistisch. Hoewel het de jury ook doet denken aan het magisch realisme. De maker verbeeldt, op af en toe strip-achtige wijze, een apocalyptische eenzaamheid. Het roept bij sommige juryleden literaire associaties op, onder andere aan Michel Houellebec.  Het touw, al snel teveel bij menig ander werk, is hier een mooie toevoeging. Hoe langer je naar dit werk kijkt hoe meer je ziet: zo zien we een verborgen gezicht en een vrouwenlichaam in de wolken. Tommy Wieringa herkent zich in de man op de rots, inclusief de omgeslagen broekspijpen. Er is fraai geschilderd, de hand, voet en enkel zijn mooi. Het hoofd lijkt echter niet helemaal op de romp te passen. Ook de houding is ietwat onnatuurlijk, maar niet storend. De jury herkent diverse elementen uit het boek, van de afbrekende rots tot de lauwerkrans van Caesar, van de tin can tot de drijvende vrouw. Al met al een prachtig gelaagd werk.

Regionale jury Enschede:

De gelaagdheid van het verhaal is op geraffineerde wijze verwerkt; je moet even goed kijken om behalve de hoofdpersoon tevens de andere figuren te ontdekken, zoals bijvoorbeeld de vrouw uit het thema. Daarnaast is het werk schildertechnisch van hoog niveau, en kritiek op dit punt zou alleen op z’n plaats zijn om de puntjes op de i te zetten. De constructie met het toegevoegde materiaal zou bij menig ander werk al gauw teveel zijn, maar past in dit geval geheel binnen de verbeelding van het onderwerp.

Bilderberg Hotel De Keizerskroon Publieksprijs           

Ook het publiek kon een winnaar kiezen. Van 2 oktober t/m 11 december kon er gestemd worden bij de tentoonstellingen en via de website van  het Talens Palet. Nieuw deze keer is dat er gestemd kan worden op de werken in CODA Museum én die in Markant!

De winnaar (de maker van het winnende werk) van de Bilderberg Hotel De Keizerskroon Publieksprijs krijgt een overnachting voor twee personen in Bilderberg Hotel De Keizerskroon cadeau. Onder de stemmers wordt een mooie set schildermaterialen van Talens verloot.